Wat is de gedachte hierachter?

Vandaag had ik er weer zo eentje: ik stel (via via, in deze normale gang van zaken) een vraag aan een arts. Via dezelfde “via via” krijg ik het antwoord: “de arts wil eerst het dossier lezen”. Tsja, op zich logisch; iedere arts wil zijn stappen kunnen funderen en verantwoorden. En toch moest ik ervan grommen, grrrr….!

 

Het onderzoek dat ik voor onze dochter wil aanvragen is een herhalingsonderzoek. We doen dit al enkele jaren ter observatie om eventuele progressie te monitoren. De specialist was het direct met ons eens dat het door ons voorgestelde onderzoek heel logisch is. Echter, we hoeven dit onderzoek niet altijd bij die specialist te laten doen. Scheelt reistijd en energie voor onze dochter en voor ons, scheelt kosten voor de maatschappij. De arts in ons lokale ziekenhuis ging gewoon mee in de redenatie van ons en de specialist en voerde het onderzoek uit. Deze arts is helaas vertrokken. We kregen een nieuwe arts. Die werkt anders. Die wil zelf bepalen.

 

Oké, je hoeft niet iets te doen omdat het altijd zo gaat; liever niet zelfs. Kritisch kijken is goed. Maar kijk dan ook kritisch naar de patiënt (en/of diens belangenbehartigers): wie heb ik tegen over me? Waar komt de vraag vandaan? Wat is de gedachtengang van de patiënt? Wees nieuwsgierig en stel die vragen. Anders wordt het: patiënt vraagt om iets, dokter hoort vraag aan en beslist. Haakser op Shared Decision Making kan het niet.

 

Zeg je “Shared Decision Making, ja natuurlijk!” dan wil je meedenken. Dan wil je weten wat de gedachte erachter is. Samen denken. Wil je dit niet, dan hoor ik graag de gedachte dáárachter, want dat begrijp ik niet!

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media