Traplift stuk = bed-dag!

De verpleegkundige heeft Floor op bed verzorgd en aangekleed. Floor is klaar om naar beneden te gaan voor haar ontbijt en daarna naar het kinderdagcentrum. De verpleegkundige drukt op het knopje van de traplift. De stoel gaat zo’n 30 centimeter omhoog, stopt en begint te piepen. Weigert omhoog of omlaag te gaan. We proberen een van de andere kastjes (aan de muur), geen resultaat. We pakken de sleutel om de functie van bediening op de traplift-stoel zelf in te schakelen. Niets. We geven een paar keer een flinke tik op de kast van de lift, zoals eens voorgedaan en geadviseerd door een monteur. De lift blijft piepen maar komt niet in beweging.

“Het is altijd druk op de maandag”
Het is ochtendspits in een gezin als het onze. De twee zusjes moeten ontbijten, tassen pakken en naar school; ik moet ook de deur uit voor een afspraak. Vader had de avond er voor tot laat doorgewerkt. Desondanks halen we hem erbij. Ook hij krijgt de traplift niet in beweging. Hij pakt de telefoon om de storingsdienst van het trapliften-bedrijf te bellen. Het noodnummer zou 24/7 bereikbaar zijn, maar op deze maandagochtend om 08.05 nemen ze niet op. Wel klinkt een bandje “Thank you for calling, Dank voor het bellen. Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen”. Na ruim 20 minuten in de wacht te hebben gestaan hangt hij toch maar op. Om 08.30 is immers het bedrijf gewoon weer bereikbaar. Precies om 08:30 belt hij terug en krijgt nu wél gelijk iemand aan de lijn. Vader vertelt: “De lift staat stil. Onze dochter kan zo niet naar beneden en dus niet naar het kinderdagcentrum. Wij moeten naar verschillende werkafspraken. Kunt u iemand langs sturen?” De reactie: “Het is altijd druk op de maandag. Ik ga mijn best doen iemand vandaag nog langs te sturen.” Nogmaals benadrukt vader het lastige van de situatie, dat Floor en wij dus ook, zo niets kunnen. Maar ja, “het is altijd druk op maandag”.
Ikzelf breng ondertussen de twee zusjes naar school en ga naar mijn afspraak. Deze kort ik in, opdat ik vader kan aflossen zodat hij –later dan gepland, maar toch- naar zijn afspraken kan. Mijn lunchwerkafspraak breng ik vast op de hoogte van de mogelijkheid dat ik thuis moet blijven. Ook die afspraak blijkt flexibel en zal naar ons thuis komen. En vindt het niet erg als ik tussendoor Floor af en toe moet verzorgen (zonder haar echte aandacht te kunnen geven). Maar de hond, die kan helaas niet uitgelaten worden.

“Ik weet het niet…”
Na mijn lunchafspraak heb ik nog altijd niets vernomen en besluit opnieuw te bellen. “Ik weet de stand van zaken niet maar ga even navragen bij mijn collega…. [ik wacht] Ik weet niet wanneer de monteur bij u kan zijn, maar we proberen nog vóór 17.00 uur hoor. Wat, ligt uw dochter nog altijd op bed?” Ja, en zowel mijn man als ik hebben onze werkdag hierdoor om moeten gooien. “Goh, dat wisten we niet. Tsja… het is ook altijd zo druk op maandag. Maar ik verzeker u, we doen ons best er voor 17.00 te zijn!”
Rond 15.45 krijg ik een telefoontje van de monteur: “Ik ben over een half uurtje bij u hoor!” Eenmaal bij ons thuis constateert hij dat de accu helemaal op is, dat deze lekt. Hij zegt dat zijn collega’s een fout hebben gemaakt, omdat de accu eigenlijk iedere 4-5 jaar vervangen moet worden, wat sinds de plaatsing in 2009 nooit gebeurd is. Hij kijkt de lift voor de zekerheid grondig na en is tevreden over zijn werk. Ook vertelt hij dat hij pas om 13.30 hoorde van onze melding. Met de mededeling “u kunt altijd bellen hoor, dag en nacht!” vertrekt hij. Wij denken daar inmiddels anders over.

Geen excuus
Het is bijna 18.00 uur als Floor beneden komt. Vader en moeder die de werkdag om moeten gooien. Een hond die pas om 16.00 uur uitgelaten wordt. Een medewerker die zegt dat ze van niets weet. Een monteur die onze melding pas 5 uur later ontvangt en concludeert dat zijn collega’s een fout hebben gemaakt. En zelf –naar we later ontdekken- de hendel van de traplift niet goed terugplaatst, zodat deze bij het draaien schuurt met het zitvlak. Floor een hele dag op bed, merendeel in haar eentje, in plaats van gezellig op het kinderdagcentrum. En excuses? Nooit gehoord.

_________________________________________________________
Deze feedback heb ik gemaild aan het betreffende bedrijf. Men heeft mij verzekerd dat ze deze feedback ter harte nemen. Ik kan slechts hopen dat zij hiermee hun processen aanscherpen en meer nog hoop ik dat iedere medewerker doordrongen raakt van het feit dat het om mensen gaat, in deze afhankelijke mensen.
Omdat dit voor veel meer bedrijven geldt én om mensen te laten zien dat feedback geven loont heb ik dit verhaal ook online gezet (uiteraard anoniem).

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media