Transparantie is gehypt begrip dat doel voorbij schiet

Jacqueline Baardman ziet de eindbestemming al: “een patiënt die kiest op basis van de informatie die hij of zij belangrijk vindt”. Zie haar blog van 11 januari op Skipr (www.skipr.nl/blogs/id641-op-weg-naar-de-kiezende-patint.html) . Mits de versnippering van de informatie tegen gehouden kan worden en alle relevante gegevens gebundeld aangeboden kunnen worden (wat m.i. op zich al een welhaast utopische gedachte is, want wie is bereid in of op te geven?) bereiken we het einddoel van (van wat eigenlijk, van de bepleite transparantie?): de patiënt kan kiezen op basis van persoonlijke keuzecriteria. “Patient empowerment is daarmee een stuk dichterbij” besluit Baardman.

 

“De” kiezende patiënt vertegenwoordigt echter slechts een “selecte” groep patiënten.
Alle SEH-patiënten vallen hier buiten. Het gaat eigenlijk alleen om diegenen die planbare zorg, zoals een heupoperatie, nodig hebben. Als patiënt heb je dan de tijd en de kans om -samen met je behandelend professional- alle opties tegen elkaar af te zetten.

 

Keuzevrijheid
Maar wat als je een chronische, complexe, patiënt zonder diagnose bent? Of als je een (zeldzame) aandoening hebt waarbij je aangewezen bent op een expertisecentrum? Hoe transparant is de zorg voor deze groep? Hoe veel keuze is er voor deze groep patiënten? Deze mensen hebben er niets aan empowered te worden als empowerment gedefinieerd wordt als keuzevrijheid. Zij zijn gebaat bij effectieve toerusting om -als gelijkwaardig lid van het behandelend team professionals- mee te kunnen praten over de zorg en behandeling van hun aandoening(en).

 

Hoewel ik niet wil zeggen dat transparantie volkomen nutteloos is, vrees ik dat het een gehypte term is die richting geeft aan veel (goedbedoelde) processen die voor een flink deel hun doel voorbij schieten.

 

Op- of aanmerkingen, aanvullingen? Ik hoor ze graag!

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media