Onze verpleegkundigen – ons leven

Vandaag is het de Dag van de Verpleging. Voor ons redenen genoeg om onze waardering voor de (kinder)verpleegkundige die met passie zorgt te uiten.

 

Onze eerste kennismaking
Op 7 juni 2001 maakten wij voor het eerst kennis met een kinderverpleegkundige. Die dag werd onze dochter Floor geboren, thuis, en ze werd met spoed door de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Bij de couveuse waar Floor aan allerlei snoertjes en slangetjes lag ontmoetten we haar. Ze was nog jong, maar kwam deskundig, vertrouwwekkend en warm over. Ze begeleidde ons die eerste spannende dagen van het leven van onze eerstgeborene. In de afgelopen 13 jaar hebben we haar nog wel eens ontmoet op de kinderpoli. Ze maakt altijd even contact met Floor en vraagt ons hoe het gaat. En het gaat ons goed, dankzij Floor die met al haar complexe handicaps het leven stralend leeft. Het gaat ons ook goed, dankzij al die verpleegkundigen op wie we in al die jaren hebben kunnen bouwen, van wie we zo veel geleerd hebben.

 

Verpleegkundige als bruggenbouwer
Verpleegkundigen in de vele ziekenhuizen. Zij leerden ons te vertrouwen op onszelf. Zij leerden ons opkomen voor ons meisje. Soms omdat ze te veel van ons over namen. Meestal omdat ze hun hart volgden, goede zorg wilden geven. Voor Floor én voor ons. Want als kinderverpleegkundige zorg je niet alleen voor het kind, je krijgt de ouders er bij. En je groeit met de ouders mee. Dit soort verpleegkundigen zijn voor ons bruggenbouwers. Ze verbinden tijdens een opname het kind en de ouders met de medische wereld, de artsen, én –minstens zo belangrijk- met thuis. Over deze verbindende functie schreef ik in 2010 al het artikel “Kinderverpleegkundige als Bruggenbouwer” voor het Tijdschrift Kinderverpleegkunde.

 

Verpleegkundige als leermeester
Verpleegkundigen in de epilepsiekliniek. Zij leerden ons alle verpleegtechnische vaardigheden om Floor zelfstandig binnen ons gezin te kunnen houden: neussonde plaatsen, injecteren, reanimeren… en niet in de laatste plaats: zij leerden ons goed om te gaan met de epilepsie van Floor, bepaald geen doorsnee geval. Inmiddels zijn we vele jaren verder en zijn we heel goed in staat om thuis voor Floor te zorgen. Maar nog altijd laten we Floor vol vertrouwen in hun goede handen achter als wij op vakantie gaan.

 

Verpleegkundigen als levensvoorwaarde
Floor woont “gewoon” thuis, met alle apparatuur en aanpassingen. We geven haar 24/7 liefdevolle zorg, natuurlijk. Maar we willen graag ook “normaal” leven. We werken en studeren allebei, we hebben nog twee andere meisjes die zo normaal mogelijk moeten opgroeien. We willen wel eens een avondje uit, moeten naar een bruiloft of een begrafenis, naar … gewoon, wat een normaal gezin doet. Gepland, onverwachts… en altijd kunnen we rekenen op de verpleegkundigen die de zorg voor Floor van ons overnemen. Zelden vallen ze uit en alles regelen ze onderling. Al jarenlang. Een team van topvrouwen die er voor zorgen dat wij kunnen leven, met Floor thuis. Ze zijn vergroeid met ons gezin. En wij zijn hen dankbaar. We zeggen het altijd als ze de deur uit gaan, maar bij deze zeggen we het nog eens expliciet, omdat ze het verdienen. Zij, en al die gepassioneerde verpleegkundigen die we in de afgelopen 13 jaar hebben ontmoet. Ik hoop dat zij hun passie kunnen blijven vast houden. Voor Floor, voor ons gezin en voor ál die andere mensen die op hen rekenen.

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media