Leiding geven in deze woelige tijden: Japans precisie-lopen?

Leidinggevende in de zorg, je zult het maar zijn… al die veranderingen en bezuinigingen! Zorgvrager centraal, participatie, transitie en transformatie lijken trending topics, als ware het toverwoorden die in één keer duidelijk maken hoe en waarheen. Helaas, niets is minder waar. Op dit moment zitten we op een vlot dat op de woeste wateren alle kanten uit gaat. De enige zekerheid die we hebben is onzekerheid. Oh ja, en we weten dat alles goedkoper moet. Leiding geven is lastig.

 

Ik zie managers die juist daarom vasthouden aan regels en protocollen: “onder aan de streep moet het goed zijn”, “het staat in het takenpakket”, duidelijk en financieel effectief. Of een leidinggevende die heel helder zijn medewerkers vertelt wat hun opdracht is en verwacht dat ze deze zo ook precies uitvoeren. Ik ontmoet leidinggevenden die een beeld in hun hoofd hebben van hoe het zou moeten en vervolgens van de medewerkers verwachten dat ze dit ook wel begrijpen, voelen en uitvoeren. Ik zie hen weleens met de handen in het haar verzuchtend “waarom doen ze nou toch niet … ?!”
Ik hoor medewerkers zeggen “zij van het management, wij van de werkvloer”, dat ze zich niet erkend voelen, dat ze niet weten wat er van hen verwacht wordt en dus maar zo goed mogelijk hun best doen, onzeker over de (hun) toekomst. Ik kom ze tegen die stug door gaan en het beste er van hopen of die eigenlijk heel goede ideeën hebben die niet gehoord worden.

 

Verschillende manieren van leiding geven en leiding ontvangen. Altijd al lastig om aansluiting op elkaar te vinden, en zeker nu. We weten dat veel zal veranderen, alleen hoe en wat is de vraag. En dat is spannend. Je kunt als leider voor de troepen gaan staan en ‘links’ of ‘rechts’ roepen en je medewerkers moeten volgen. Jij bepaalt het doel en de weg er naar toe. Je medewerkers weten precies wie, wat, waar en wanneer. Eén leider, medewerkers, één doel. Prettig? Misschien, voor sommigen. Kijk eens naar dit filmpje. Een fascinerend schouwspel van mensen die precies doen wat en wanneer de leider roept. Vlekkeloos, kaarsrecht, volledig synchroon. Sommigen zien trots en passie. Anderen zien volgers met verschillende redenen: geen keuze, angst, onzekerheid… De leidinggevende is glashelder, de volgers gaan als één mens één kant uit. Het is echter ook een verplicht nummer; de leider beknot ook de vrijheid van zijn teamleden. Vrijheid is nodig om te genereren, te versterken, te reflecteren.

 

Kijk nu eens naar het volgende filmpje. Net zo fascinerend als het vorige. En ook hier is de leidinggevende glashelder en de prestatie vlekkeloos en synchroon. Hier is echter meer aandacht besteed aan het samenspel. Ze opereren als team, terwijl ieder een individuele rol heeft, zijn talent kan laten zien. Er zijn subgroepen die elk een kant uit gaan om weer samen te komen, waardoor het effect versterkt wordt. Ze werken met humor. En de teamleden krijgen erkenning voor hun bijdrage (in de langere versie van dit filmpje is te zien dat ze één voor één genoemd en geapplaudisseerd worden). Deze mensen hebben van tevoren bij elkaar gezeten en samen gewerkt aan hun choreografie: wie, wat en hoe gaan we doen en in welke volgorde. Uitgedaagd en gemotiveerd om een sterke teamprestatie neer te zetten.

 

En dat is nu precies de uitdaging: de effectieve leidinggevende staat aan het hoofd en stimuleert dat het team met elkaar richting bepaalt, samen werkt, elkaar versterkt. Hij daagt uit en motiveert door ieders individuele talent en input te benutten en te erkennen. Hij vraagt zijn medewerkers om mee te denken. Juist nu, in tijden van transitie en transformatie. Wie snel wil gaan, gaat alleen; wie ver wil komen, gaat samen. Een Afrikaans gezegde gecombineerd met Japans precisie-lopen. Hoe kijk jij er tegen aan?

 

Ps. De langere versie van het Japanse precisie-lopen is hier te zien.

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media