Krijg dan toch die epileptische aanval!

Ons altijd vrolijke meisje moppert en ze bromt. Continu. Al meer dan een week. Ze strijdt tegen de epilepsie in haar hoofd. Ons dappere knokkertje. Al dagen zit ze zichzelf in de weg. En het wordt alleen maar erger. In haar slaap moppert en bromt ze nu ook gewoon door. Ze heeft nergens puf voor. Het is zo vreselijk om haar zo te zien!

 
En voor mij is het ook naar. Als ik probeer te werken kan ik me nauwelijks concentreren. Vergelijk het maar met het boren in de muur waarnaast je zit te werken, en dat dagen lang. Ik hoor haar zelfs nog als ze niet eens thuis is. Vandaag was de verpleegkundige er voor haar. Ik heb mezelf de hele dag op de werkkamer opgesloten, deur dicht en oordopjes met muziek in mijn oren. Heerlijk! Oh, wat een naar gevoel. Het is schuldgevoel! Wat kan zij er nou aan doen? Hoe erg moet het wel niet voor haar zijn?! Wat ben ik een gemene moeder. Ik baal van mezelf!

 
Dus ja, ik wens dat ze eindelijk die verrotte epileptische aanvallen krijgt. Dat zeg ik haar ook: “probeer nou los te laten, het móet er uit, meisje”. Tegen de ochtend werd ik vandaag gewekt door het alarm van de monitor: hoera, een aanval! Maar het bleef tot nu toe helaas bij die ene. En dus bromt en mopper ze weer de hele dag. Vanavond ga ik slapen in de hoop dat ik vannacht dan toch wél een paar keer om het alarm moet rennen.

 
Gekke gewaarwording: je eigen dochter die ellendige aanvallen toe wensen. En dat ook nog “uit liefde” zeggen. Wetend dat ze er een paar dagen ellendig van is, wie weet zelfs weer even naar het ziekenhuis moet om te ‘resetten’ zoals wij dat noemen. Maar dan is ze er ook weer vanaf voor een aantal weken. Kan ze weer genieten van het leven. En wij ook.

 
Zo dubbel: medelijden hebben, en blij zijn met oordopjes. Gaan slapen in de hoop dat je vaak wakker moet worden. Haar die rot-epilepsie toewensen. Het zijn van die dingen…

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media