Een schroefje los…

Op de voetenplank van Floor ligt ineens een grote schroef. Ohoh, als die rolstoel met haar erin maar niet ineens in elkaar klapt. We kruipen aan alle kanten langs en onder de rolstoel, maar kunnen geen leeg gaatje vinden waar die schroef had moeten zitten. We duwen de rolstoel, wiebelen ermee… Hij lijkt gewoon stabiel.

De rolstoel-wegenwacht gebeld. Omdat een algehele APK ook geen kwaad kan maken we een afspraak voor over 4 dagen. Midden op de dag. Op haar dagcentrum. Een hap uit mijn werkdag. Maar ja, die rolstoel moet natuurlijk wel veilig zijn. Tot aan de afspraak zijn de hobbelige straatjes van de Bossche binnenstad verboden terrein. De rolstoel zou toch zo maar ineens uit elkaar gerammeld worden! Dan zijn we ver van huis (ook al zijn die straatjes bij ons om de hoek)!

De monteur bekijkt de rolstoel van alle kanten. Ook hij kan geen gaatje vinden waar de schroef in had moeten zitten. Ik zit op een laag bankje en zie de rolstoel vanuit een ander perspectief. Zo zie ik ineens waar die schroef had moeten zitten: in de steun van het werkblad! Daar had ik hem zelf ook wel in kunnen terug draaien!

 

Voor niets een monteur laten komen (want verder onderhouden we de rolstoel prima, blijkbaar; de APK was snel klaar). Voor niets de wandelingen in die straatjes uitgesteld (Floor vindt dat hobbelen namelijk wél heel leuk; waar een “normaal” kind blij wordt van een ritje in Joris en de Draak in de Efteling, geniet Floor eenvoudigweg van het heen en weer geschud worden op de kinderkopjes). Voor niets een hap uit mijn werkdag (als ouders van een gehandicapt kind raak je daar overigens wel aan gewend; onze agenda wordt zo vaak bepaald door afspraken rondom Floor dat “normaal” werken er voor ons niet in zit en dus zijn we allebei ZZPer). Ach, het zijn van die kleine dingen… een schroefje los.

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media