Durf mij een vraag te stellen!

Jaarlijkse röntgenfoto-shoot
Het is weer tijd voor de jaarlijkse rontgenfoto-shoot van Floor. Zo houden we de vergroeiing van haar heupen en rug een beetje in de gaten. Na al die jaren heb ik geleerd: bij het maken van de afspraak geef ik aan dat ze niet kan staan, dat de foto dus liggend genomen moet worden; dat er één foto ín korset en één foto zónder korset gemaakt moet worden. En dat het dus meer tijd vraagt. De planner reserveert voor ons 20 minuten en noteert alles.

 

Uhhh…. en het muurtje

“Mevrouw de Quay?” Ik sta op en rol “mevrouw” Floor naar binnen. “Oh… kan ze staan?” “Nee, dat had ik ook aangegeven, hoor, dat ze kan niet staan, de foto’s moeten liggend gemaakt worden.” “Oh, nou … uhhh… nee… ik weet niet of dat kan?” “Jawel, dat kan wel, we maken altijd twee liggende foto’s: een van het bekken en een vanaf de nek tot aan het bekken” “Nou uhhh… ik weet het niet, ik ga even kijken”.
De laborante verdwijnt achter het muurtje en gaat in de computer kijken, zo zie ik door het raampje heen. Het duurt even. Dan steekt ze haar hoofd weer om de hoek “Ik uhhh… nou… er zijn nog nooit foto’s gemaakt hè?” “Jawel hoor, hier al enkele keren, maar dat is wat langer geleden en de laatste 3-4 jaar in een ander ziekenhuis, maar…” “Ik kan niks vinden hoor” en weg is ze weer. Floor en ik Floor in rontgenkijken ondertussen maar naar de op de muur geprojecteerde animatie van strandbeelden met zwemmende vissen, een bootje en vallende kokosnoten. Van achter het muurtje klinkt wat gestamel. Ik probeer contact te zoeken en te vertellen dat ik wel weet hoe het moet, aangezien we al vaker dit soort foto’s hebben laten maken. Raar genoeg durf ik niet achter te muurtje te gaan, dat voelt als een soort ‘trespassing’. Ze roept dat ze er iemand anders bij gaat halen. Samen blijven de twee achter het muurtje. En dan hebben ze blijkbaar iets bedacht. Ze komen samen naar ons toe, zeggen dat het toch moet lukken. Prima, dan haal ik Floor graag uit de stoel en leg haar op de tafel. Ik zeg nogmaals dat er twee foto’s gemaakt moeten worden, een van het bekken en een van de héle wervelkolom.

 

Tevreden?

Ze stellen het apparaat af en verdwijnen weer achter het muurtje“Ik ben tevreden, dus zo gaan we het doen” zegt de eerste laborante; de ander stemt in “en als jij tevreden bent, dan doen we het zo, want daar gaat het om”. Ik zie aan het licht en het kruis dat de foto maar de helft van de wervelkolom gaat beslaan, maar mij wordt niets gevraagd. Klik, de foto is klaar. Ze komen weer van achter hun muurtje: “nu de foto in korset”. “Hebben jullie nu alles op één foto staan, dus het bekken én de hele wervelkolom?” vraag ik, min of meer retorisch. Ze lopen weer terug, kijken op het scherm “uhhh, nee…”. “Dan moeten we dus opnieuw een foto maken”, zegt de tweede laborante. Nu geef ik aanwijzingen en zo zijn we een paar minuten later klaar. De tweede laborante komt weer bij ons, maakt even contact met Floor, complimenteert haar met de mooi gelakte nagels, en vraagt of ze mij kan helpen Floor terug in de rolstoel te plaatsen. Daarbij geeft ze toe dat ze waarschijnlijk meer in de weg loopt, omdat ik dat natuurlijk al veel vaker zo doe. Toch best vriendelijk en patiëntgericht.

De eerste laborante zie ik niet meer, dus geef ik deze collega mee “wellicht vindt u mij eigenwijs, maar ik vraag mij af waarom mij niets gevraagd werd, ik had al aangegeven hoe we dit gewend zijn te doen en nu duurde het extra lang?” “Ja, u moet dan ook bij het maken van de afspraak aangeven dat u langer nodig hebt, nu wordt er maar 5 minuten ingepland, zo werken wij nu eenmaal.” Met een binnensmondse zucht laat ik het er maar bij zitten, hier wordt blijkbaar toch niet echt geluisterd. Ik ga met Floor terug de wachtkamer in om onze jassen aan te trekken.

 

Patiëntvriendelijk?

Daar zie ik een meisje van een jaar of 10-12 wat gespannen tegen haar moeder aan hangen. Ze wordt binnen geroepen. Moeder staat ook op. “Nee, ze moet alleen komen.” Moeder gaat weer zitten. Ik denk “ach, wat zielig, dat kind vindt het vast spannend, moeder wellicht ook, en dan moet zo’n jong ding daar alleen naar binnen, zo’n onbekende ruimte vol apparatuur en onbekende mensen.” Waarom mag zij niet, en ik wel mee? En dan borrelt het pas écht bij mij: dit kan toch zeker wel patiëntvriendelijker??

 

Dus…

Ik besluit dat ik dit blog ga schrijven. Ik wil graag mijn ervaringen terug geven. Maar wil wel eerst graag weten waar het nu mis was gegaan. Dus terug naar de ontvangstbalie. Even navragen hoe onze afspraak geregistreerd was. Er was inderdaad correct genoteerd dat Floor niet kan staan, dat de foto’s liggend gemaakt moeten worden en er waren 20 minuten gereserveerd. Dat was dus goed gegaan. De laborante had alleen niets gelezen. Daarom riep ze natuurlijk ook al “mevrouw de Quay” naar binnen. Vervolgens sta ik daar, met al mijn ervaring die ik graag wil delen om ervoor te zorgen dat de foto’s zo snel en goed mogelijk genomen kunnen worden. Ik snap ook best dat een meisje als Floor niet 13 in een dozijn is, dus wil graag helpen. Maar er zit een muur tussen ons, letterlijk en figuurlijk. En het stomme is, hoe mondig ik ook ben, ik durfde niet achter die muur te gaan(is dat raar?). Had nou gewoon gevraagd “moeder, vertel eens, jij hebt dit dus al vaker gedaan, ik nog niet; hoe gaan we dit aanpakken?” Durf dat de volgende keer nou gewoon te vragen! Dan doen we het samen!

 

 

Ps. Cijfers of een écht verhaal?

Ps. Lopend langs bureau Patiëntencommunicatie zag ik rekken vol folders staan. Onder andere “Wiltfoto inforek ZH u ons helpen onze zorg te verbeteren?”. Dan kan ik een vragenlijst invullen, de CQI, dé Nederlandse standaard voor het meten van patiëntervaringen in de zorg. Ik denk dat het voluit opschrijven van onze ervaring méér waarde heeft dan de cijfers en interpretatie daarvan van een (benchmark)onderzoek. Wat denk jij?

 

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media