Appeltaart en 2 uurtjes van je tijd

Kleinschalige zorg: huiselijk, intiem, rustig, warm, “zoals thuis”. De ultieme vorm van zorgen voor mensen met dementie. Althans, dat moet het zijn. Als zorgcoach heb ik inmiddels heel wat ervaring met kleinschalig zorgen voor mensen met dementie. Ik heb met een aantal grote afdelingen de transitie richting kleinschalig zorgen gemaakt. Sinds kort voeg ik mijn waarde toe op een afdeling die al bestaat uit twee kleinschalige units. En ik doe zo veel mogelijk voor mijn schoonvader die in een kleinschalig-zorghuis woont vanwege zijn dementie.

 

Dilemma’s
Ik zie de medewerkers worstelen met allerlei dilemma’s. Ze willen allemaal die liefdevolle zorg geven. Maar ga er maar eens aan staan: in je eentje zorgen voor zeven mensen. Je komt oren en ogen te kort. En benen en handen. Die mevrouw wil graag uit bed geholpen worden, maar die mijnheer wil nu naar het toilet en die andere dame moet geobserveerd worden voor haar dagcurve en op tijd haar insuline krijgen. De ene client zorgt voor een hoop leven in de brouwerij, maar de ander kan daar niet zo goed tegen; ze zitten voortdurend in elkaars vaarwater. Mijnheer blijft het liefst op zijn kamer, maar roept voortdurend “zuster, zuster, kom nou toch eens?” En de maaltijden, waarbij meerdere mensen hulp nodig hebben. Zie maar eens rustig, warm, huiselijk te blijven. Best druk, zo in je eentje zou Tempo Team zeggen.

 

Wat kan wél?
Als coach probeer ik medewerkers in een bepaalde mindset te krijgen: kijk naar wat wél kan, denk in kleine dingen, pak zo vaak mogelijk dat ene momentje. Stap in de stroomversnelling van het positieve, geef dáár vooral aandacht aan. Sta eens wat vaker stil. Denk, voel, kijk. Je struikelt geheid als je blijft door rennen. Is het niet in deze ene dienst, dan is het wel op langere termijn. Daarbij sleutel ik telkens aan de manier van het opstarten en plannen van de diensten en aan de manier van onderling communiceren. Daarmee creeer je ruimte, tijd en rust. En kun je beter voor de ander én voor jezelf zorgen. Maar om nou alles in je eentje…

 

Samen met familie
Een ander punt dat ik daarom ook steevast aandacht geef is de familie van de mensen voor wie we zorgen. Zij horen immers al járen bij hun man, vrouw, vader, moeder; wij mogen alleen het laatste stukje begeleiden. Zij willen de beste zorg en drukken hun stempel op de zorg voor hun geliefde. Door te vragen, door er te zijn. Als we de handen inéén slaan, als we sámen zorgen, dán krijgen we huiselijke, warme, intieme en rustige zorg.

 

Appeltaart bakken
Afgelopen zaterdag heb ik samen met mijn twee jongste dochters (6 en 8 jaar) appeltaart gebakken in het huis van mijn schoonvader. Samen met drie heren en vier dames appels geschild. Een van de dames leerde mijn jongste schillen. We hebben gekletst over dienstpersoneel dat zij Appels schillenvroeger in huis hadden, over de schillenboer, over de taakverdeling tussen meisjes en jongens in gezinnen. We hebben geroken aan de vanille en kaneel, geproefd van de deegmix. De oudjes genoten van de kleintjes, die op hun beurt genoten van alle bewondering en aandacht. En de zorgmedewerkers, die genoten net zo goed, want zij konden warme aandacht aan die ene mijnheer geven, de nagels van die mevrouw verzorgen, samen iets opruimen. Kleine dingetjes met een groots effect. In twee uur tijd.

 

Twee uurtjes
Hoe zou het zijn als we dit met veel meer familieleden zouden doen? Als iedereen zijn talent of hobby voor twee uurtjes zou kunnen geven? Twee uurtjes, twee keer per jaar. Als we dat vanzelfsprekend zouden vinden? Samen zorgen, ook voor degene die geen familie heeft. Kijken naar wat wél kan, denken in kleine dingen. Dat is kleinschalige zorg. Heb jij twee uurtjes tijd?

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media