Ambulancepersoneel toegang tot medische gegevens. Maar ook: hoor de omstanders!

 

Zorg dat ambulancepersoneel bij medische gegevens kan! Zorg ervoor dat bestaande protocollen nu ook echt door het hele land worden gebruikt. De NPCF roept hier Minister Schippers toe op. En terecht!

 

En ik voeg hieraan graag nog iets heel belangrijks toe: betrek de omstanders bij de triage en te ondernemen actie.

 

Vooraf: ik heb veel, heel veel respect voor het ambulancepersoneel. Hun kordate optreden in soms bizarre situaties vraagt veel van hen én betekent veel voor ons!

 

In de afgelopen paar jaar was ik omstander bij een aantal van dit soort bizarre situaties. Vóórdat de ambulance kwam was ik al aan het handelen. Bijvoorbeeld bij de mijnheer die in een status epilepticus terecht kwam waarbij uiteindelijk ook de ademhaling wegviel. Omdat ik bekend ben met dit soort incidenten kon ik deze diagnose stellen en adequaat handelen (in tegenstelling tot de verpleegkundige die er ook bij stond, aangezien dit incident in een verpleeghuis plaats vond). De opgeroepen ambulancemedewerkers kwamen binnen, zetten mij opzij en namen over. Hun doel was mijnheer zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te brengen. Ik moest mijn uiterste best doen om gehoord te worden in wat ik kon vertellen over wat er allemaal gebeurd en gedaan was.
Of die keer waarbij een vrouw van wie ik wist dat ze een medische geschiedenis had, heel hard en ongelukkig viel. Ze voelde een “knak” en raakte in paniek. De groep om haar heen schoot ook in paniek. Ik blijf in dit soort situaties juist rustig, stabiliseerde haar, stelde vragen om helder te krijgen wat mevrouw voelde en stelde vragen over haar medisch dossier, wat met complicaties en allergieën zeer relevant bleek. Ik kreeg zo een helder beeld en vermoedde zelfs de diagnose (die later op foto bevestigd werd). De ambulancebroeders zagen bij binnenkomst waarschijnlijk de onrust van de groep en wilden mevrouw snel weg hebben daar van die koude vloer. Mijn beschrijvingen van het voorval en van mevrouws situatie werden genegeerd met een kortaf “mevrouw, als u nou eens daar gaat staan en ons ons werk laat doen”. Later hoorde ik dat er dingen mis waren gegaan die ik met mijn schets van de situatie had kunnen voorkomen. Helaas.

 

Uiteraard heb ik voor onze dochter Floor al meerdere keren 112 moeten bellen. De laatste keer begon ik met “mijnheer, vooraf: er is geen sprake van paniek. Wij zijn bekend met de situatie en zijn dus rustig. We hebben gewoon een ambulance nodig voor onze dochter om haar naar het ziekenhuis te vervoeren. Zij heeft op dit moment zo’n last van haar epileptische aanvallen dat ze naar het ziekenhuis moet, maar wij achten het niet verantwoord om haar in haar rolstoel in onze eigen bus te brengen; we willen graag liggend ziekenvervoer”. De centralist reageerde “mevrouw, blijft u vooral rustig. Ik ga u een aantal dingen vertellen en wil dat u goed naar mij luistert.” Hij volgde onverstoorbaar het hele protocol dat op zijn scherm stond, ook al herhaalde ik dat dit niet nodig was. Daarna verscheen eerst een zogenoemde ‘rapid responder’-ambulance met sirenes en zwaailichten. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij overbodig was en een gewone ambulance liet oproepen (die eveneens met sirenes en zwaailichten aan kwam). Hierover schreef ik eerder een blog “Geen paniek, wij zijn rustig!”

 

Kortom, er zijn omstanders die de kalmte bewaren en het overzicht behouden. Zorg voor een goede inschatting hiervan en zet hen niet zo maar aan de kant. Ook zij kunnen van toegevoegde waarde zijn voor het ambulancepersoneel en de patiënt.

 

Meld je aan voor mijn nieuwsbrief en blijf op de hoogte

 

én

 

Deel deze pagina via Social Media